یک روز از خونه بیرون می آیی، سوار تاکسی که می شوی موقع بستن در، دسته آن کنده می شود و تو ساکت می مانی و مبهوت و از تاکسی پیاده می شوی. چند قدم که رفتی آثار وجدان­درد در تو ظاهر می شود. با خودت می گویی ای کاش به راننده تاکسی گفته بودم، کمی دیگر که فکر می کنی می بینی پولی در جیب نداشتی اما نداشتن پول دلیلی نیست که بتواند مایه تسکین وجدان تو باشد.

سر کلاس که می رسی به استاد سلام می کنی اما جوابی نمی شنوی، اعصابت به هم می ریزد غافل از اینکه شاید استاد سلامت را نشنیده باشد.

برای آزمایش به اداره ای می روی، مسئول تست چون برای رفتن به خانه عجله دارد، بی آنکه تو را تست کند رد می کند،با مسئول بخش دعوایت می شود در حالی که حق با توست و همه حاضرین حق را از آن تو می دانند، تازه مدیر بخش می فهمد حق با توست اما برای اینکه کم نیاورد تو را به فردا حواله می دهد. چقدر خشم آدم شعله ور می شود وقتی حقش را بخورند.

به خانه که می رسی می بینی 10 ساعت کار داری و 2 ساعت وقت. از شلوغی کارها دیگر روان­پریشی گرفته ای.

تازه این چهار مورد بود، بعضی ها مشکلاتشان بیش از این هاست ، خیلی بیشتر.

در این عصر بوق و داد و فریاد و باند های 1000 وات و گوشی های هندزفری داری که صدای پلی فونیک دارند و.... دیگر درد اعصاب و روان­پریشی­ درون  امری عادی است.

تو چقدر در این هیاهو با خدا حرف می زنی ؟ اصلا وقتش را داری؟

راستی خدا سالهاست تو را دعوت کرده به یادش. اگر می خواهی قلبی آرم داشته باشی........

الا بذکر الله تطمئن القلوب